Carhistory.gr Logo
  » auto stories » Ravaillier
Ravaillier
auto stories
Μια πρώιμη προσπάθεια κατασκευής αμφίβιου αυτοκινήτου, που αξίζει να θυμόμαστε...

Είχε περάσει περισσότερο από ένας αιώνας από την ημέρα που στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ εμφανίστηκε μια ατμοκίνητη φορτηγίδα, βάρους 17 τόνων, διαθέτοντας αμφίβια χαρακτηριστικά. Η προσπάθεια τότε ήταν πολύ πρώιμη, με αποτέλεσμα να αποτύχει για πρακτικούς λόγους. Βέβαια, το έτος 1907 κανείς από όσους είδαν το όχημα του Jules Julien Ravaillier στο Μanhattan και στις όχθες του ποταμού Hudson, δεν θυμόταν εκείνο το ατυχές εγχείρημα. Ο Γάλλος μηχανικός από το Παρίσι, μετά την ανεπιτυχή σειρά δοκιμών στους δρόμους της Πόλης του Φωτός και στις όχθες του Σηκουάνα, καταχώρησε την ευρεσιτεχνία του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αναζητώντας καλύτερη τύχη για το εφεύρημά του. Μια εταιρεία από το New Jersey ενδιαφέρθηκε ζωηρά και αγοράζοντας τα δικαιώματά του το επανέφερε στη δράση, μετονομάζοντάς το από «Canot-Voiture-touriste» σε «Waterland». Όταν ολοκληρώθηκε το πρωτότυπο όλοι ήταν ενθουσιασμένοι, παρατηρώντας το να εισέρχεται ή να βγαίνει από τό νερό. Παρά τις εντυπώσεις όμως, η μαζική παραγωγή δεν προέκυψε ποτέ και όλα τελείωσαν εκεί, για δεύτερη φορά.

Ιδιότητες
Επιστρέφοντας στην αρχή της ιστορίας, το όχημα του νεαρού μηχανικού δημιουργήθηκε για να συμπεριφέρεται σαν κανονικό αυτοκίνητο στο δρόμο και σαν βάρκα μέσα στο νερό. Χρέη κινητήρα ασκούσε ένα υδρόψυκτο τετρακύλινδρο μηχανικό σύνολο βενζίνης της Gontallier, ισχύος είκοσι ίππων (ή δώδεκα, σύμφωνα με άλλες πηγές). Με χαλύβδινο πλαίσιο και χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων, μετέφερε μέσω αλυσίδας την κίνηση στους πίσω τροχούς, όταν το όχημα εκινείτο στη ξηρά. Όταν το «Canot-Voiture-touriste» βρισκόταν στο νερό, η κίνηση κατέληγε μέσω του άξονα στην πρύμνη της κατασκευής. Όταν ερχόταν η ώρα να πατήσει σε στερεό έδαφος, ένας μοχλός αποσυνέδεε τoν έλικα και κατεύθυνε την ισχύ στους πίσω τροχούς. Είτε βρισκόταν στο νερό, είτε στην ξηρά, το αυτοκίνητο έπαιρνε εντολές από το τιμόνι, χωρίς να απαιτείται ξεχωριστό σύστημα για την πλοήγηση. Η μέγιστη ταχύτητά του στο δρόμο ήταν 35 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ στο νερό μόλις εννέα. Σε αντίθεση με ό,τι θα περίμενε κανείς, η επινόηση του Ravaillier δεν ήταν εξοπλισμένη με σύστημα τετρακίνησης. Έτσι, στις ράμπες εξόδου με μεγάλη κλίση έπιανε δουλειά ένα βαρούλκο που βρισκόταν στο εμπρός μέρος, το οποίο αναλάμβανε να σύρει το όχημα στην ξηρά. Αυτή φαίνεται πως είναι η κυριότερη αιτία, που δεν ευδοκίμησε στην αγορά. Ίσως όμως να μην ισχύει ούτε αυτό και απλά να ήταν πολύ νωρίς για να δεχτεί ο κόσμος κάτι τέτοιο...

H πιο ώριμη αμφίβια πρόταση
Πενήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1961, ο αμφιλεγόμενος λόγω των σχέσεών του με το ναζιστικό καθεστώς Hanns Trippel παρουσίασε το Amphicar 770, μέσω του οποίου εκφραζόταν μια τελική πρόταση για το πως πρέπει να είναι ένα αμφίβιο αυτοκίνητο. Στο εγχείρημα εκείνο είχε τη στήριξη του Quandt Group, της οικογένειας δηλαδή που ήλεγχε τη BMW, με την παραγωγή του να λαμβάνει χώρα στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις του Lübeck και του Berlin-Borsigwalde. Ο δημιουργός του είχε την πεποίθηση ότι θα κατασκεύαζε 20.000 αμφίβια αυτοκίνητα το χρόνο, τα περισσότερα από τα οποία θα κατέληγαν στην αμερικανική αγορά. Οι προβλέψεις του όμως έπεσαν έξω, αφού ως το τέλος του 1965 είχαν παραχθεί μόνο 3.878 Amphicars. Εννενήντα εννέα από αυτά είχαν μετατραπεί από αριστεροτίμονα σε δεξιοτίμονα, προτού ταξιδέψουν για να πουληθούν στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1964. Παρά το γεγονός ότι δε μπορούμε να μιλάμε για επιτυχημένη μαζική παραγωγή, το όχημα του Trippel παραμένει μέχρι και σήμερα η πιο ώριμη αμφίβια πρόταση...

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: https://en.wheelsage.org