Carhistory.gr Logo
  » racing » SPEED » Nardi Giannini 750
Nardi Giannini 750
SPEED
Το ασύμμετρο ιταλικό αγωνιστικό παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο ασυνήθιστα που κατασκευάστηκαν ποτέ...

Η πρώτη από τις παραξενιές του, ίσως η λιγότερο σημαντική, συναντάται στη χρήση ακόμη και τριπλής ονομασίας για να προσδιοριστεί. To «Βisiluro» μεταφράζεται στα ελληνικά ως «διπλή τορπίλη», λόγω του ιδιόμορφου σχήματός του, ενώ το συνθετικό «DaMolNar» προκύπτει από τα επώνυμα των ανθρώπων που το υλοποίησαν: Mario Damonte, Carlo Mollino και Enrico Nardi. Από τους τρεις τους, ο δεύτερος είχε περισσότερο ενεργή συμμετοχή στην εξέλιξή του, ενώ ήταν και ο βασικός σχεδιαστής του. Στόχος όλων τους ήταν η μεγιστοποίηση της αεροδυναμικής απόδοσης του προηγμένου οχήματος που προετοίμαζαν για τις «24 ώρες» του Le Mans του 1955, η οποία ήταν επιτακτική ανάγκη για όσα μικρά αυτοκίνητα σχεδιάζονται για να λάβουν μέρος σε διεθνείς αγώνες ταχύτητας και αντοχής. Άλλωστε, στο Μεγάλο Νησί αλλά και αλλού, ο Colin Chapman με τις Lotus του έδειχνε το δρόμο για το πώς αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα κι οι Ιταλοί φίλοι μας απαντούσαν στην πρόκληση και σήκωναν το γάντι. Πηγή έμπνευσης του Mollino ήταν το Bisiluro του Piero Taruffi από το κοντινό 1949 και η Osca MT4 του 1953, που του έδωσε την τελική ιδέα για τη διαμόρφωση του ρύγχους και των φωτιστικών σωμάτων.

Οι ιδιομορφίες
Οι δύο ξεχωριστές άτρακτοι του αυτοκινήτου (τορπίλες, όπως καθιερώθηκε να αναφέρονται για μεγαλύτερη ευκολία) που συνδέονταν μεταξύ τους με σωληνοειδή πλαίσια, δεν το έκαναν βέβαια να μοιάζει με καταμαράν, όπως το μεταγενέστερο «Silver Fox» της OSI, οπωσδήποτε όμως του έδωσαν ένα σχήμα εντελώς ασυνήθιστο. Στην αριστερή τορπίλη ήταν εγκατεστημένος ο κινητήρας και το κιβώτιο ταχυτήτων, ενώ στη δεξιά αναπτύχθηκε η θέση οδήγησης και ένα μεγάλο ρεζερβουάρ για τα καύσιμα (το πώς ένιωθε ο πιλότος με μια «βόμβα» δίπλα του, που θα μπορούσε ίσως και να εκραγεί σε κάποιο ατύχημα, είναι μια σκέψη που δεν πρέπει να κάνουμε). Ο χώρος στο cockpit ήταν απίστευτα περιορισμένος, γι αυτό και το τιμόνι με την χαρακτηριστική σχεδίαση του Enrico Nardi είχε ωοειδές σχήμα, ώστε να μπορεί ο οδηγός να κινεί τα πόδια του. Ο τελευταίος είχε στη διάθεσή του κι ένα ξεχωριστό πεντάλ, μέσω του οποίου ενεργοποιούσε ένα ευφυές αεροδυναμικό φρένο, όπως αυτό που είχαν οι αγωνιστικές Mercedes-Benz της εποχής.

Υποσχέσεις υψηλής ταχύτητας
Για το σχεδιασμό του ατσάλινου σωληνωτού πλαισίου με τη χρήση χωροδικτυώματος, λήφθηκαν υπόψη κάποιες αεροδυναμικές μελέτες που βασίζονταν στο Fiat 1100 και στη Lancia Appia. Χρέη μηχανικού συνόλου στο DaMolNar ανέλαβε ο τετρακύλινδρος σε σειρά «Giannini G2» των 737 κ.εκ., που σχεδιάστηκε από τον Carlo Gianini (με ένα ν, όπως ο Γιάνης, ενώ η εταιρεία γραφόταν με δύο) και προερχόταν από τον κινητήρα της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας της Moto Guzzi στα Grand Prix του 1953 και του 1954. Οι πηγές δεν είναι σαφείς σχετικά με τη μέγιστη ισχύ του, καθώς αλλλού αναφέρονται 55 κι αλλού 62 ίπποι στις 6.000 στροφές ανά λεπτό. Το σίγουρο είναι ότι σε συνδυασμό με τα μόλις 450 κιλά του συνολικού του βάρους, το φιλόδοξο Bisiluro θα μπορούσε να αναπτύξει πολύ μεγάλες ταχύτητες και να τις διατηρήσει γι αρκετή ώρα. Όμως τα 215 χιλιόμετρα την ώρα τελικής ταχύτητας, που αναφέρθηκαν για το αυτοκίνητο, ήταν μάλλον λόγια ενθουσιασμού.

Η ατυχής κατάληξη
Το Nardi Giannini 750 ταξίδεψε στο Le Mans το 1955, προκειμένου να λάβει μέρος στον 24ωρο αγώνα, με οδηγούς τους Μario Damonte και R.Crovetto. Η ταχύτητά του φάνηκε από νωρίς, καθώς ήταν η υψηλότερη μέση της κατηγορίας του, φτάνοντας τα 148 χιλιόμετρα την ώρα. Όμως, με τη συμπλήρωση των δύο πρώτων ωρών το αυτοκίνητο τέθηκε εκτός μάχης, μετά την δυσάρεστη επαφή του με μια Jaguar D-Type που το προσπερνούσε. Βρέθηκε ακινητοποιημένο στο πλάι της πίστας, με τον Damonte να εξέρχεται από αυτό δίχως πρόβλημα. Λίγες ώρες αργότερα ,οι «24 ώρες» δέχτηκαν μεγάλο χτύπημα, με το θάνατο του πιλότου της Mercedes-Benz Pierre Levegue και 80 θεατών, εξαιτίας ενός φοβερού ατυχήματος που προκλήθηκε από μια σειρά αμελειών και συμπτώσεων. Στις ημέρες μας, το αυτοκίνητο βρίσκεται πλήρως αποκατεστημένο στο Μουσείο Έρευνας και Τεχνολογίας Leonardo da Vinci στο Milano.

Μήκος: 3,85 μ.
Πλάτος: 1,56 μ.
Ύψος: 1 μ.

carhistory

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Μουσείο Έρευνας και Τεχνολογίας Leonardo da Vinci, Milano