Carhistory.gr Logo
  » luxury » Isotta Fraschini Tipo 8
Isotta Fraschini Tipo 8
luxury
Το Τipo 8 ήταν το πιο σημαντικό αυτοκίνητο της Isotta Fraschini, καθώς επίσης και ένα από καλύτερα πολυτελή μοντέλα στην Ιστορία.

Η «Società Milanese Automobili Isotta, Fraschini & C» ιδρύθηκε στις 27 Iανουαρίου 1900 από τον Cesare Isotta και τα αδέλφια Vincenzo, Antonio και Oreste Fraschini. Αντίκειμενό της ήταν η εισαγωγή, πώληση και επισκευή οχημάτων. Δεν ασχολήθηκε με την παραγωγή δικών της αυτοκινήτων στην αρχή, συναρμολογώντας στις εγκαταστάσεις της ορισμένα από τα μοντέλα της γαλλικής Renault. Το πρώτο της αυτοκίνητο, με τετρακύλινδρο κινητήρα των 24 ίππων και με το έμβλημά της να δεσπόζει στο ψυγείο, παρουσιάστηκε το 1904. Στην καταξίωσή του στον κόσμο της Αυτοκίνησης συνέβαλε ο Vincenzo Fraschini, οδηγώντας το σε σημαντικές διακρίσεις στους αγώνες της εποχής. Το 1905 το εργοστάσιο συμμετείχε στο «Coppa Florio» με την «Tipo D», ένα νέο αυτοκίνητο με μηχανικό σύνολο των 17.2 λίτρων και ισχύ 100 ίππων. Χάρις στην επιτυχημένη έλευσή του η εταιρεία άρχισε να κατασκευάζει αγωνιστικά αυτοκίνητα, αξιοποιώντας περαιτέρω τον συγκεκριμένο κινητήρα, με εκκεντροφόρο επικεφαλής, που σχεδιάστηκε από τον πρωτοπόρο μηχανικό Giustino Cattaneo. Τα θετικά αποτελέσματα στους αγώνες συνέβαλαν στην άνοδο του ονόματος της Isotta Fraschini στους αυτοκινητιστικούς κύκλους, παρά την ανεπιτυχή συγχώνευσή της για μικρό χρονικό διάστημα με τη γαλλική Lorraine-Dietrich (1907). Τα επόμενα χρόνια, τα αυτοκίνητά της ήταν από τα πρώτα που εφοδιάστηκαν με φρένα και στους τέσσερις τροχούς. 


Η εποχή της Isotta Fraschini
Μετά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, στο Σαλόνι του Παρισιού το 1919, η Isotta Fraschini παρουσίασε το «Tipo 8». Ήταν το πρώτο μοντέλο παραγωγής στην ιστορία που φιλοξένησε κάτω από το καπό του οκτακύλινδρο σε σειρά κινητήρα. Παράλληλα, ήταν και το μοναδικό στη γκάμα της εταιρείας μέχρι το 1935, όταν οι Μιλανέζοι αποσύρθηκαν από την κατασκευαστική δραστηριότητα στο χώρο του αυτοκινήτου. Στα 16 αυτά χρόνια, το ποιοτικό και πολυτελές αυτοκίνητό της, κατέκτησε την καρδιά της αριστοκρατίας. Και το έκανε χωρίς να περιοριστεί στο γνώριμο ευρωπαϊκό κοινό, αφού η απόβασή του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αποδείχτηκε επιτυχημένη. H εταιρεία έγινε ευρύτερα γνωστή και μέσω του αμερικανικού κινηματογράφου, που χρησιμοποίησε το μοντέλο της σε αρκετές ταινίες. Σε ένα από τα film εκείνης της εποχής, η Clara Bow και ο Rudolph Valentino οδηγούσαν Isotta Fraschini. Της ιταλικής εταιρείας ήταν και το αυτοκίνητο του John Wayne στο «Without Reservations» του 1946, ενώ στο «Sunset Boulevard» του 1950 εμφανίζεται μια «Tipo 8A Transformable» της Carrozzeria Castagna του 1929. 

Εξατομίκευση αφ' υψηλού
Kατά την πάγια σχεδόν τακτική των κατασκευαστών μοντέλων κύρους των καιρών εκείνων, το εργοστάσιο παρέδιδε στους πελάτες του το πλαίσιο και τα μηχανικά μέρη. Κατόπιν, οι νέοι ιδιοκτήτες έστελναν τα αυτοκίνητα στους αμαξοποιούς που είχαν στο μεταξύ επιλέξει για την τελική τους διαμόρφωση. Κορυφαία ονόματα από την Ιταλία, όπως η Carrozzeria Castagna, η Touring και η Cesare Sala, υπέγραψαν ορισμένες από τις πιο όμορφες Tipo 8 που κυκλοφόρησαν στους δρόμους. Σύντομα και άλλες ευρωπαϊκές και αμερικανικές αμαξοποιΐες έδωσαν τα δικά τους δείγματα γραφής, όπως η γαλλική Le Baron, η ελβετική Carrosserie Worblaufen και η Barker. Έτσι, το πολυτελές μοντέλο απέκτησε υψηλής αισθητικής coupe de ville, landaulet, sedan, torpedo και cabriolet αμαξώματα, γεγονός που συνέβαλε ώστε κάθε Tipo 8 να είναι μοναδική. Στην επιτυχημένη πορεία του στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ το ιταλικό αυτοκίνητο βρήκε απέναντί του πολύ ισχυρούς αντιπάλους, όπως η βρετανική Rolls-Royce και η γαλλική Hispano-Suiza. Στη μακρόχρονη σταδιοδρομία του στα ανώτερα στρώματα του επιχειρηματικού κόσμου και στην υψηλή κοινωνία, στις τρεις συνολικά εκδόσεις του («8», «8Α», «8Β») αρίθμησε 2.360 μονάδες παραγωγής.

«Tipo 8» & «Tipo 8Α»

Ο πρώτος οκτακύλινδρος «in-line» κινητήρας που τοποθετήθηκε σε αυτοκίνητο παραγωγής είχε χωρητικότητα 5.902 κ.εκ. και απόδοση 75-80 ίππων, που σύντομα έγιναν 90. Το συγκεκριμένο μηχανικό σύνολο συνδυαζόταν με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων των τριών σχέσεων, που μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς. Με αυτό η «Tipo 8» προσέγγιζε το 1919 σε τελική ταχύτητα τα 140 χλμ./ώρα. Πέντε χρόνια αργότερα έδωσε τη θέση της στην «Tipo 8Α», αριθμώντας συνολικά 1.380 μονάδες παραγωγής και παραμένοντας ως το τέλος η πολυπληθέστερη έκδοση του μοντέλου. To 1924 o κινητήρας της έγινε ο ισχυρότερος οκτακύλινδρος παραγωγής στον κόσμο, με την αύξηση της χωρητικότητάς του στα 7.370 κ.εκ. και της ισχύος του στους 115-120 ίππους. Η εταιρεία υποσχόταν πλέον πως το αυτοκίνητο έφτανε τα 150 χλμ./ώρα τελικής ταχύτητας, προβάλλοντας ένα ακόμη επιχείρημα για το γεγονός ότι η «Tipo 8A» ήταν ακριβότερη στην Αμερική από μια Duesenberg της σειράς «J». Περίπου το ένα τρίτο των «8Α» πουλήθηκαν στις ΗΠΑ, ενώ για τους ακόμη πιο απαιτητικούς υπήρχε ως προαιρετική επιλογή το επίπεδο εξοπλισμού «Super Sprint» (SS). Οι «Tipo 8A» που έμειναν στη γκάμα της εταιρείας μέχρι το 1931 αρίθμησαν 950 μονάδες παραγωγής. 

Επίλογος με την «8Β»

Την άνοιξη του 1931, η «Tipo 8A» αντικαταστάθηκε από την «Tipo 8B». Η τιμή αγοράς της στις ΗΠΑ, ως γυμνό πλαίσιο μαζί με τον κινητήρα, ξεπερνούσε κατά 10.000 δολάρια την αξία μιας Cadillac «V16». Η χωρητικότητα του κινητήρα, που ήταν κατασκευασμένος από νέο κράμα χάλυβα, είχε αυξηθεί πλέον στα 7.4 λίτρα. Η μέγιστη ισχύς του μοντέλου ανέβηκε στους 160 ίππους στις 3.000 σ.α.λ., ενώ ένα κιβώτιο ταχυτήτων με τέσσερις προεπιλεγμένες σχέσεις της Wilson ήταν διαθέσιμο μαζί με το βασικό των τριών. Παρά το γεγονός ότι μεταξύ των ιδιοκτητών του περιλαμβάνονταν ο εκδότης William Randolph Hearst και ο βαθύπλουτος Άραβας γόης Aga Khan III, η μεγάλη οικονομική ύφεση που πρόεκυψε μετά το «Κραχ» του 1929 στις ΗΠΑ δεν επέτρεψε στην «8Β» να συνεχίσει την επιτυχία των προκατόχων της. Ο κόμης Lodovico Mazzotti, που είχε αναλάβει τις τύχες της Isotta Fraschini από το 1922, διαπραγματεύτηκε με τον Henry Ford το 1931 μια συμφωνία παραγωγής των ιταλικών αυτοκινήτων στις εγκαταστάσεις της αμερικανικής εταιρείας. Αυτό θα μπορούσε να ξαναβάλει τους Μιλανέζους στο παιχνίδι, μειώνοντας το κόστος, αφού τα αυτοκίνητα που προορίζονταν για την αμερικανική αγορά θα κατασκευάζονταν εκεί. Ωστόσο, το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι απαγόρευσε τις περαιτέρω συνομιλίες, καθώς είχε κατά νου να απασχολήσει την Isotta Fraschini στην κατασκευή κινητήρων μαχητικών αεροσκαφών, αλλά και άλλου πολεμικού υλικού. Στο τέλος του 1933 αποχώρησε ύστερα από 28 χρόνια δημιουργικής δουλειάς ο τεχνικός διευθυντής Giustino Cattaneo, που από την αρχή σχεδόν ήταν η ψυχή της εταιρείας. Το καλοκαίρι του 1934, το τελευταίο «Tipo 8B» έφυγε από τη γραμμή συναρμολόγησης. Αν και δεν υπάρχει βεβαιότητα για το πόσα ακριβώς κατασκευάστηκαν, οι εκτιμήσεις των ιστορικών αναφέρουν μόνο 30. Δεκατρία χρόνια αργότερα, το 1947, η Isotta-Fraschini επιχείρησε να επιστρέψει στον χάρτη της Αυτοκίνησης με το «8C Monterosa», ένα εξαθέσιο μοντέλο που σχεδιάστηκε κρυφά στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Το αυτοκίνητο βασίστηκε σε ένα εξελιγμένο πλαίσιο της παλιάς, καλής «Tipo 8». Όμως, δεν βγήκε ποτέ στην παραγωγή και όλα τελείωσαν εκεί...

credits

Source & photos: http://www.autominded.nethttp://www.retrovisore.it ,Valerio Moretti, Egon Hanus, Montagu Motor Museum Κείμενο: Σπύρος Χατήρας