Carhistory.gr Logo
  » racing » SPEED » Herbert Beast III
Herbert Beast III
SPEED
Tο αεροδυναμικό «θηρίο» που το 1952 στο εμβληματικό στις ημέρες μας Bonneville Salt Flats έφτασε την τελική ταχύτητα των 380 χιλιομέτρων την ώρα.

To Bonneville Salt Flats -κοντά στο Wendover, στην Πολιτεία της Γιούτα-είναι τμήμα μιας μεγάλης σε έκταση λιμναίας περιοχής, που πήρε το όνομά της από τον Γάλλο αξιωματικό του στρατού των ΗΠΑ Benjamin Louis Eulalie de Bonneville (1796-1878), έναν εξερευνητή της αμερικανικής δύσης. Το επίπεδο ανάγλυφό του με την τεράστια αίσθηση ελεύθερου χώρου, που χάνεται στον ορίζοντα και θα μπορούσε άνετα να είναι σεληνιακό τοπίο, δέθηκε στενά με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Παρά το γεγονός ότι αρχής γενομένης το 1912 ήταν το ιδανικό μέρος για την επίτευξη του απόλυτου ρεκόρ ταχύτητας στην ξηρά, η περιοχή έγινε διάσημη τη δεκαετία του '30, όταν υποδέχτηκε στον στίβο της τον Sir Malcolm Campbell. Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες, με δεκάδες θηριώδη πρωτότυπα και αυτοκίνητα όλων των κατηγοριών -φυσικά και παραγωγής- να έχουν δοκιμάσει την τύχη τους εκεί, καταρρίπτοντας ή μη κάποιο σημαντικό ρεκόρ. Ένα από αυτά ήταν και το αεροδυναμικό (streamliner) πρωτότυπο όχημα που άκουγε στο... τρομακτικό όνομα «Beast III», το οποίο κατασκευάστηκε από τον Chet Herbert το 1952. 

Mε στενά περιθώρια
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο εφευρέτης Chet Herbert έδινε στα δημιουργήματά του τον χαρακτηρισμό «θηρίο», θεωρώντας ίσως πως αυτό του έφερνε γούρι, αφού είχε μείνει ευχαριστημένος από τα αποτελέσματα των προηγούμενων προσπαθειών του, των «Beast I» και «Beast II». Aυτή τη φορά στόχευε σε μια αεροδυναμική κατασκευή, που ιδανικά θα διατηρούσε τα πλεονεκτήματα των προκατόχων της και παράλληλα θα ήταν απαλλαγμένη από τις όποιες αδυναμίες του. Ψάχνοντας το θέμα, στα τέλη του 1951 έμαθε για έναν ταλαντούχο μηχανικό που εργαζόταν στην αεροδυναμικό σήραγγα της «Cal Tech» και λεγόταν Rod Schapel. Πιο συγκεκριμένα, ήταν ο άνθρωπος που μελετούσε την συμπεριφορά των αεροσκαφών και τις καταπονήσεις που δέχονταν, όταν πετούσαν με φορτίο. Οι Herbert και ο Schapel τα βρήκαν αμέσως, συμφωνώντας να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν ένα streamliner όχημα όπως κανείς άλλος μέχρι τότε, βασισμένο σε λεπτομερείς αεροδυναμικούς υπολογισμούς. To χρονικό τους περιθώριο ήταν μικρό, αφού έπρεπε να είναι έτοιμοι για τη Bonneville τον Αύγουστο του 1952.

Συνδυασμός ανθρώπων και ιδεών
Όταν ο Schapel άρχισε να σχεδιάζει το streamliner για τον Chet, όχι απλά δεν είχε πάει στον εμβληματικό σήμερα τόπο κατάρριψης των ρεκόρ, αλλά δεν είχε δει ποτέ του ένα αεροδυναμικό όχημααυτού του τύπου από τόσο κοντά. Ωστόσο, επισκέφτηκε το Bonneville και ύστερα ξεκίνησε να δημιουργεί ένα μοντέλο κλίμακας 1 προς 10 από αλουμίνιο, ακολουθώντας τα πρότυπα που προέκυψαν προηγούμενα από τον πηλό και το ξύλο. Το μοντέλο υποβλήθηκε σε μια σειρά δοκιμών, σε αεροδυναμική σήραγγα. Στη συνέχεια, χρειάστηκαν περίπου δύο μήνες για την κατασκευή του περίτεχνου στο σχήμα αεροδυναμικού αμαξώματος, για το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως πρωτεύον υλικό ο υαλοβάμβακας. Το πλαίσιο του αυτοκινήτου ήταν σωληνωτό, με το μηχανικό του σύνολο τοποθετημένο στο κέντρο, υποχρεώνοντας τη θέση του οδηγού να τοποθετηθεί πιο μπροστά από τα μέχρι τότε συνηθισμένα. Πρώτη επιλογή για τον κινητήρα ήταν ο εξακύλινδρος boxer των 5.5 λίτρων, τροποποιημένος φυσικά για την περίσταση, που χρησιμοποίησε λίγο καιρό νωρίτερα και ο Preston Tuckler για το φιλόδοξο μοντέλο του. Όμως, ο boxer καταστράφηκε σε μια δυναμομέτρηση και τα πράγματα θα πήγαιναν πολύ πίσω, αν ένας ιδιοκτήτης στόλου φορτηγών και καλός φίλος δεν έδινε στον Herbert έναν ολοκαίνουργιο Hemi της Chrysler.Aπό εκεί και πέρα άρχισαν οι εξατομικεύσεις κι έχει ενδιαφέρον να δούμε ένα μέρος αυτού του «παντρέματος: Σύστημα έγχυσης καυσίμου της Hilborn-Travers, μαγνήτηςτης Vertex, σφόνδυλος από Chrysler της δεκαετίας του '40, συμπλέκτης από φορτηγό της Dodge και κιβώτιο ταχυτήτων της Ford, που παλαιότερα συνεργαζόταν με τον V8 της τελευταίας. Σε αυτά προσθέστε φρένα αεροπορικού τύπου με χειροκίνητο χειρισμό, αλουμινένιους τροχούς διαστάσεων 18 ιντσών και ελαστικά της Firestone, ειδικά σχεδιασμένα για το Bonneville Salt Flats. Σχεδόν τίποτα από τα προαναφερθέντα δεν θα είχε ολοκληρωθεί, χωρίς την συμβολή της οικογενειακής επιχείρησης «Garman Chrisman & Sons στο Compton», της οποίας τα μέλη εκτός των άλλων πρόσφεραν και εθελοντική εργασία δεκάδων ωρών, ενώ συνέβαλαν και ως οδηγοί. 

Στο club των 200 μιλίων
Στις 27 Αυγούστου 1942 το Beast III έφτασε στο Bonneville, όπου δηλώθηκε ως «Herbert Cams Special» στην κατηγορία «D-streamliner», λαμβάνοντας τον αριθμό 666. Πρώτος το οδήγησε ο George Bentley, φτάνοντας σε τελική ταχύτητα τα 340 χλμ./ώρα. Όμως, στην τρίτη προσπάθεια, ο συμπλέκτης της Dodge και ο σφόνδυλος της Chrysler αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων και οδήγησαν το αυτοκίνητο στα pits. Την επόμενη ημέρα και αφού έγιναν οι σχετικές διορθώσεις ο Bentley έδωσε τη θέση του στον Art Chrisman, που έκανε τέσσερις καταπληκτικές προσπάθειες, με την τελευταία στα 380 χλμ./ώρα (236 μίλια). Χάρις σε αυτές τις επιδόσεις, ο οδηγός του θηρίου αριθμός τρία έγινε μέλος του club των οδηγών που είχαν ξεπεράσει σε τελική ταχύτητα τα 200 μίλια την ώρα και που τότε δεν ήταν περισσότεροι από δέκα, συμπεριλαμβανομένων θρύλων όπως ο George Eyston και ο Rudolph Caracciola. 

Επίλογος
Το 1953 ο Chet Herbert συνεργάστηκε με τoν Fuller, τον ιδιοκτήτη της εταιρείας φορτηγών που του είχε δώσει τον κινητήρα Hemi, ο οποίος έδωσε τη θέση του σε έναν επτάλιτρο diesel της GMC. Εξοπλισμένος με πειραματική κεφαλή και δύο υπερσυμπιεστές, βοήθησε το αυτοκίνητο να επιτύχει δύο παγκόσμια ρεκόρ στα πετρελαιοκίνητα οχήματα, στην εβδομάδα ταχύτητας («Speed Week») του Bonneville της ίδιας χρονιάς. Το 1955 το «Beast III», μην έχοντας τίποτε άλλο να αποδείξει αποσύρθηκε και απομακρύνθηκε από το προσκήνιο, παραμένοντας στην κατοχή της οικογένειας Fuller. To 2002 το αεροδυναμικό πρωτότυπο πέρασε στην ιδιοκτησία του Ed Hegarty, που σχεδίαζε να το αποκαταστήσει πλήρως. Επτά χρόνια αργότερα κατέληξε στον συλλέκτη Mark Brinker από το Huston του Τexas, που έκανε πραγματικότητα τα σχέδια του Hagerty, πριν το δωρίσει στο μουσείο «NHRA Motorsports» του Wally Parks, όπου και εκτίθεται από το καλοκαίρι του 2014.

credits

Source: https://www.kustomrama.com Photos: http://dailyderbi.comΚείμενο: Σπύρος Χατήρας