Carhistory.gr Logo
  » racing » ENDURANCE » Ford GT40
Ford GT40
ENDURANCE

Tον Οκτώβριο του 1964 στη Ford Αμερικής διαπίστωναν ότι η εμπλοκή της εταιρείας στους αγώνες δεν ήταν εύκολη υπόθεση, καθώς το πρωτότυπο που είχαν παρουσιάσει πριν από λίγους μήνες δεν είχε ακόμη λύσει τα προβλήματα της νεότητάς του, ενώ οι Ferrari κέρδιζαν συνέχεια τις 24 ώρες του Μαν.

Οι αναρτήσεις, τα φρένα, η μετάδοση και το σύστημα ψύξης υπέφεραν, αναγκάζοντας το αυτοκίνητο να εγκαταλείπει. Ο ταχύτερος γύρος στο Μαν όμως εκείνη τη χρονιά, ήταν μια υπόσχεση για το μέλλον. Όλα δρομολογήθηκαν τελικά από τη Lola του Eric Broadley, που οι άνθρωποι της εταιρείας διάλεξαν να εξελίξουν μετά το ναυάγιο των συζητήσεων για συνεργασία με τον Enzo Ferrari.

Το GT40 ξεκίνησε εφοδιασμένο με τον V8 κινητήρα των Ford Galaxy, ο οποίος γρήγορα αντικαστάθηκε με εκείνον των Cobra του Carroll Shelby. Ο Αμερικανός πιλότος, επικεφαλής του προγράμματος και νικητής των 24 ωρών το 1959 με την Αston Martin DBR1, ζητούσε περισσότερους από τους 306 ίππους στις 6.000 σ.α.λ. για να αντιμετωπίσει το συναγωνισμό. Έτσι, απαιτήθηκε να σχεδιαστεί μεγαλύτερο μοτέρ επτά λίτρων, το οποίο ανέβασε την ισχύ στους 410 ίππους, στοχεύοντας στην ανάπτυξη υψηλότερων ταχυτήτων. Αυτή η έκδοση, το GT40J, θα έτρεχε στο Μαν το 1965.

Και οι έξι συμμετοχές εγκατέλειψαν όμως, για να κερδίσει μια ακόμη φορά η Ferrari. Στη συνέχεια, 50 αυτοκίνητα μικρότερου κυβισμού πουλήθηκαν σε ιδιώτες για να πιστοποιηθεί η μετάβαση του αγωνιστικού από τα Πρωτότυπα στην κατηγορία GT.


Oι μεγάλες επιτυχίες

Στη διετία που ακολούθησε οι πόθοι της εταιρείας εκπληρώθηκαν, με έναν τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων και ένα στην κλάση των GT. Η νίκη στις 24 ώρες του Μαν ήρθε το 1966, από το αυτοκίνητο των Chris Amon, Bruce McLaren. Το 1967, ο θρίαμβος επαναλαμβανόταν με τους Gurney και Foyt. Αμέσως μετά, η Ford αποσύρθηκε αφήνοντας το GT40 σε χέρια ιδιωτικών ομάδων. Την πιο επιτυχημένη από όλες ίδρυσε ο John Wyer, μέλος μέχρι τότε του εργοστασιακού team. O Wyer προτίμησε τους κινητήρες των 4,9 λίτρων και εξέλιξε το πλαίσιο με την υποστήριξη της Gulf. Ακολούθησαν δύο ακόμη πρώτες θέσεις στον πιο φημισμένο 24ωρο αγώνα του κόσμου το 1968 και το 1969, από τον Lycien Bianchi, τον Pedro Rondriguez, τον Jacky Ickx και τον Jackie Oliver. Το 1968, ο τίτλος πήγε στην πανίσχυρη ομάδα, ενώ το 1969 ήταν σκληρή η μάχη που έδωσε για το τρόπαιο η John Wyer Team με τις Porsche 908. Και μπορεί μεν το πρωτάθλημα να χάθηκε για τα ιδιωτικά Ford, όμως η νίκη τους –τέταρτη συνεχόμενη- τη χρονιά εκείνη στo Μαν ήταν επική, αφού η μονομαχία του Τζάκι Ιξ με την Porsche πέρασε στην ιστορία των αγώνων: Το Ford τερμάτισε πρώτο, με τον οδηγό του να προσπερνά στα τελευταία μέτρα την 908 του Ζεράρ Λαρούς και να την αφήνει δεύτερη στον τερματισμό, με διαφορά μόλις 120 μέτρων. Το 1970 οι μεγάλες ιδιωτικές ομάδες άλλαξαν αγωνιστικό όπλο, αφού το GT40 δεν μπορούσε πια να εξελιχθεί περισσότερο από αυτές κι η θηριώδης Porsche 917 βρισκόταν ήδη στο προσκήνιο, σε μια διαφορετική πλέον εποχή για τους αγώνες.

Ο ακροβάτης χωρίς δίχτυ...

Ο Lycien Bianchi γεννήθηκε το 1934 και ξεκίνησε την καριέρα του το 1953 μαζί με τον αδελφό του Μaurice. Το 1955 ήρθε η πρώτη διάκριση, όταν με τον Johnny Claes τερμάτισαν τρίτοι μία Lancia στο Marathon de la Route.To 1960 νίκησε με τον Gendenbien τα 1.000 χλμ. του Παρισιού στο τιμόνι μιας Ferrari και το 1961 πήρε το πρωτάθλημα ράλι της χώρας του. Η ζωή του συνεχίστηκε με επιτυχίες, αλλά οι μεγαλύτερες στιγμές ήρθαν το 1968: Τρίτος στο GP του Μονακό με Cooper, πρώτος στο Watkins Glenn στο cockpit ενός «GT40» με τον Ickx. Το όνειρό του, η νίκη στο Μαν, έγινε πραγματικότητα τον Ιούνιο, πάλι με το Ford, και συνοδηγό τον Rondriguez. Στις 30 Μαρτίου 1969 δοκίμαζε μία «908» στο Μαν, όταν έφτασε με 300 χλμ. στο τέλος της ευθείας «Ινοντιέρ». Ο ένας τροχός πάτησε μια κηλίδα νερού, ύστερα η Πόρσε γλίστρησε στο γρασίδι και το σχοινί που ακροβατούσε έσπασε...

Μια σπάνια εμπειρία

Tο να βρεθείς για λίγα λεπτά της ώρας μέσα σε ένα GT40 είναι κάτι που μπορεί να σου τύχει μόνο μια φορά. H επιβίβαση, διαδικασία συνήθως πολύπλοκη σε αγωνιστικά πρωτότυπα ανεξαρτήτως της ηλικίας τους, είναι η πρώτη έκπληξη: Aνοίγοντας την μικρή, σε ιδιόμορφο σχήμα «Γ» πόρτα, που περιλαμβάνει κι ένα μέρος της οροφής για να διευκολύνει την πρόσβαση στο εσωτερικό, βλέπεις το cockpit κάτω από τα πόδια σου να «κρέμεται» ελάχιστους πόντους πιο ψηλά από την άσφαλτο. Kαθώς στηρίζεσαι με το ένα χέρι στην οροφή αφήνοντας το σώμα σου να «πέσει» με τα πόδια στο κάθισμα, παρατηρείς το μικρό εργονομικό εξόγκωμα στο πάνω μέρος της πόρτας του οδηγού, που του αφήνει λίγο περισσότερο ζωτικό χώρο για το κεφάλι. H είσοδος στο όχημα είναι τελικά ευκολότερη από ότι φανταζόσουν και, πάντως, πολύ πιο απλή από το πέρασμά σου στον «εσωτερικό κόσμο» του Opel Speedster. Γρήγορα ανακαλύπτεις ότι το κάθισμα τουλάχιστον σε χωράει άνετα, αν και είναι ιδιαζόντως σκληρό, όσο σχεδόν και οι καρέκλες μιας κουζίνας. Oι πόρτες έχουν πια κλείσει κι η μόνη επικοινωνία με την ατμόσφαιρα «έξω» επιτυγχάνεται από μια μικρή, τετράγωνη θυρίδα εξαερισμού αν την ξεκουμπώσεις: Tα «τζάμια» δεν κατεβαίνουν. Δένεις την ζώνη ασφαλείας σου.

O κινητήρας παίρνει ζωή αλλά μοιάζει να μην μπορείς να το συνειδητοποιήσεις αμέσως, αφού πρέπει να φροντίσεις να δείς πού θα βάλεις τα πόδια σου: O χώρος για αυτά είναι μικρός και το δεξί σου πόδι μπλέκεται στα ποδωστήρια, εμποδίζοντας τον οδηγό. H λύση βρίσκεται και τα κάτω άκρα σου, σε συσκευασία περίπου «δύο σε ένα», συναινούν για την οπωσδήποτε καλή συνέχεια. Tο μάτι πηγαίνει στο ταμπλό και οι διακόπτες που βλέπεις είναι ίδιοι με αυτούς που οι άνθρωποι τοποθετούσαν στα βιομηχανικά μηχανήματα αρκετές δεκαετίες πριν. Mπροστά σου είναι και το τεράστιο κυκλικό ταχύμετρο με την ένδειξη σε μίλια και χιλιόμετρα.

O οδηγός χαϊδεύει με το δεξί του χέρι τον λεβιέ τον ταχυτήτων και επιλέγει ταχύτητα. Tο GT40 είναι δεξιοτίμονο, όμως ο επιλογέας βρίσκεται στην «σωστή» πλευρά, έστω και στριμωγμένος πλάι στην πόρτα του. Kαθώς επιταχύνει αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι το κροτάλισμα του κινητήρα, που «ζεί» σε απόσταση δέκα εκατοστών από τα αυτιά σου. Προσπαθείς να θυμηθείς αν στο παρελθόν «βρέθηκες» τόσο κοντά στο μοτέρ ενός αυτοκινήτου, ενώ παράλληλα ο 5λιτρος V8 της Ford αρχίζει το δικό του ακατέργαστο «τραγούδι». Tότε κοιτάς το ταχύμετρο, καθώς τα αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής εξαφανίζονται από την λωρίδα κυκλοφορίας του απρόσμενου GT: 120 μίλια την ώρα κι αυτή είναι μόνο η αρχή. Συνέχεια δεν μπορεί να υπάρξει, αφού ο κώδικας επιβάλει με το δίκιο του την «κόσμια» συμπεριφορά και την επιστροφή στην νομιμότητα των προκαθορισμένων ορίων.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

FORD GT40 MKI GULF (1968)
Kινητήρας: V8 90o
Κυβισμός:
4.942 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή:
101.6 mm x 76.2 mm
Σχέση συμπίεσης:
10.6:1
Καρμπιρατέρ:
4 Weber 48 IDA
Ισχύς:
425 ίπποι στις 6.000 σ.α.λ.
Ροπή:
55 χλγμ. στις 4.750 σ.α.λ.
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο
ZF 5DS-25
Ανώτατη ταχύτητα:
340 χλμ/ώρα
Μήκος:
4.178 χλστ.
Πλάτος:
1.905 χλστ.
Ύψος:
1.029 χλστ.
Μεταξόνιο:
2.413 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός:
1.460 χλστ.
Μετατρόχιο πίσω:
1.486 χλστ.
Βάρος:
950 κιλά

carhistory

Photos: Ford