Carhistory.gr Logo
  » concept & prototypes » Dubonnet Dolphin
Dubonnet Dolphin
concept & prototypes
Σε μια σύγκριση του 1935 με ένα Ford παραγωγής που εφοδιαζόταν με τον ίδιο κινητήρα, η αεροδυναμική δημιουργία του γαλλικού διδύμου Dubonnet-Andreau κατέγραψε 173 χλμ./ώρα τελικής ταχύτητας αντί των 131 εκείνου, όπως και 25% λιγότερη κατανάλωση σε καύσιμο.

Πολυπράγμων και πολυμήχανος, οσχεδιαστής-μηχανικός Andre Dubonnet έκανε πολλά σημαντικά πράγματα στη ζωή του, τα περισσότερα από αυτά μάλιστα πριν κλείσει τα τριάντα πέντε του χρόνια. Γεννημένος στη Γαλλία το 1897, ο κληρονόμος της οικογένειας που καθιέρωσε το γνωστό σε όλο τον κόσμο ομώνυμο βερμούτ συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ως πιλότος των μαχητικών αεροσκαφών «SPAD XIII». Λίγα χρόνια αργότερα (1921) οδήγησε ένα Duesenberg στην τέταρτη θέση του Γαλλικού GP στο Le Mans. Το 1924 στο Targa Florio τερμάτισε στην έκτη θέση, στο τιμόνι μιας Hispano-Suiza «H6C Speedster». Στον αγώνα εκείνο δεν ήταν ο ίδιος, ούτε ο χωρητικότητας 7.982 κ.εκ. κινητήρας των 195 ίππων που έκλεψε τις εντυπώσεις των θεατών, αλλά το ξύλινο αμάξωμά του, που στερεώθηκε μοναδικά από την «Nieuport-Astra» στο αλουμινένιο πλαίσιο με χιλιάδες μικρά πριτσίνια. Συνεχίζοντας τη γεμάτη δράση ζωή του, ο Dubonnet έλαβε μέρος στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και αγωνίστηκε στα Grand Prix με τα αυτοκίνητα της Sunbeam και της Bugatti. Λίγο νωρίτερα (1927) δουλεύοντας μαζί με τον μηχανικό Antoine-Marie Chedru παρουσίασε ένα καινοτόμο για τις δεκαετίες του '30 και του '40 σύστημα εμπρόσθιας ανεξάρτητης ανάρτησης, το οποίο αγοράστηκε από τη General Motors και χρησιμοποιήθηκε επίσης από αρκετούς άλλους κατασκευαστές (Simca, Fiat, Alfa Romeo, ακόμη και η μετανέστερη Iso Rivolta συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς).

Καινοτομίες σε τροχούς
Ως ανήσυχο και δημιουργικό μυαλό, ο Andre Dubonnet δεν άργησε να εντρυφήσει και στον τομέα της αεροδυναμικής, όπου αποδείχτηκε υπέρμαχος των νέων ιδεών, καταλήγοντας με τη σειρά του στο συμπέρασμα ότι το σχήμα της σταγόνας ήταν το πιο κατάλληλο για την περίσταση. Ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στις δραστηριότητές του, το 1935 σχεδίασε από κοινού με τον αεροδυναμιστή Jean Andreau ένα αυτοκίνητο με αυτές τις ιδιότητες. Απώτερος στόχος των δύο συνεργατών ήταν η διερεύνηση της αγοράς, για το ενδεχόμενο μαζικής παραγωγής του. Το «Δελφίνι», όπως ονομάστηκε, κινούσε ένα V8 μηχανικό σύνολο των 3.6 λίτρων της Ford Γαλλίας (Matford). Ο εγκατεστημένος στον πίσω άξονα κινητήρας συνδυαζόταν με ένα ηλεκροϋδραυλικό κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων της «Cotal». Την τελευταία αποστολή, που ήταν η τελική διαμόρφωση του ομολογουμένως ασυνήθιστου αμαξώματος, έφερε εις πέρας η αμαξοποιΐα «Latourneur & Marchand». Το εντυπωσιακό στην εμφάνιση Dolphin -στο πίσω μέρος του οποίου ξεχώριζε το κάθετο σταθερό αεροδυναμικό πτερύγιο- είχε καλυμμένους και τους τέσσερις τροχούς του για λιγότερη αντίσταση από τον αέρα, αλλά και για την επίτευξη χαμηλότερης κατανάλωσης σε βενζίνη. 


Aπό το Montlhery στις ΗΠΑ...
Το 1935 ο Dubonnet απέδειξε την καλή και οικονομική λειτουργία του concept του, σε σημαίνοντα στελέχη του Automobile Club της Γαλλίας, στο αυτοκινητοδρόμιο του Montlhery λίγο έξω από το Παρίσι. Σε σύγκριση με ένα μοντέλο της Ford, που χρησιμοποιούσε τον ίδιο κινητήρα, το «Δελφίνι» κατέγραψε 173 χλμ./ώρα τελικής ταχύτητας αντί των 131 χλμ./ώρα εκείνου, καθώς και 25% χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμου. Η συνέχεια όμως της ιστορίας δεν διαφέρει από εκείνη των όσων αξιόλογων ανεπιτυχών προσπαθειών έγιναν με γνώμονα την αεροδυναμική, για την επίτευξη της οποίας εξοβελίστηκε η πρακτική πλευρά του αυτοκινήτου. Στην περίπτωση του Dolphin ο οδηγός και οι πίσω επιβάτες έμπαιναν και έβγαιναν από το όχημα με τον συνήθη τρόπο, καθώς υπήρχαν συμβατικές πόρτες. Στο εμπρός μέρος και για την ίδια διαδικασία, ο καθήμενος εκ δεξιών του οδηγού επιβάτης χρησιμοποιούσε την ενιαία με την αντίστοιχη μεριά του διαιρούμενου παρμπρίζ πόρτα που βρισκόταν εμπρός του, όπως το αρκετά μεταγένεστερο και εμπορικά επιτυχημένο microcar «Ιsetta» της BMW. Καμία από τις εταιρείες δεν πείστηκε να εντάξει το αυτοκίνητο στη γκάμα των μοντέλων της, βάζοντάς το στην παραγωγή, αφού για την αγορά ήταν άσχημο και δύσχρηστο, παρά τα κορυφαία αεροδυναμικά χαρακτηριστικά του. Το 1936 το «Δελφίνι» φορτώθηκε στο καράβι για τις ΗΠΑ, προκειμένου να εκτεθεί στο αυτοκινητιστικό κοινό της απέναντι πλευράς του Ατλαντικού. Εκεί χαιρετίστηκε ως το όχημα του μέλλοντος, όμως δύο χρόνια νωρίτερα το Chrysler «Airflow» είχε ήδη ανοίξει το δρόμο στα μοντέλα παραγωγής που υπολόγιζαν σοβαρά τον αεροδυναμικό σχεδιασμό. Το πρωτότυπο αγνοείται σχεδόν από τότε, ενώ ο εμπνευστής του απεβίωσε το 1980 σε ηλικία 83 ετών, σχεδόν πτωχευμένος από την αρνητική έκβαση μιας επένδυσης στην ηλιακή ενέργεια.

credits

Source & photos: https://simanaitissays.com http://www.coachbuild.com https://ok.ru/live Κείμενο: Σπύρος Χατήρας