Carhistory.gr Logo
  » auto stories » Cite de l automobile
Cite de l automobile
auto stories

Τίποτα δε μπορεί να συγκριθεί με μια επίσκεψη στο μουσείο αυτοκινήτων στη Μιλούζ, που εκτός των άλλων έχει και την πιο παράξενη ιστορία, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα.

Μπαίνοντας από την επιβλητική είσοδο με τα αυτοκίνητα-γλυπτά που σχεδόν κρέμονται επάνω από το κεφάλι σου, ξεχνάς αμέσως τον περίπου ισοπεδωτικό συλλογισμό «ένα ακόμη μουσείο», αλλά και την εμμονή ότι μετά το «Carlo Biscaretti» του Τορίνο δεν υπάρχουν πολλά να δείς, που να σε καταπλήξουν.

Όμως, αντιλαμβάνεσαι από τα πρώτα κιόλας μέτρα πως κάτι τέτοιο δεν έχεις ξαναδεί. Δεν είναι απλά οι 150 Bugatti, που τις βλέπεις λαμπερές και με τον πιο κατάλληλο χρωματικό φωτισμό, ούτε τα σχεδόν 400 ακόμη αυτοκίνητα κάθε εποχής, τα περισσότερα από αυτά ιδιαίτερου κάλλους και σπανιότητας. Αυτό που γοητεύει περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο τις αισθήσεις σου είναι το ότι όλα τα εκθέματα διαχωρίζονται σε θεματικές ενότητες, με αυτόνομους καθιστικούς χώρους, όπου στις οθόνες που βρίσκονται μπροστά σου μπορείς να δεις κινηματογραφικά επίκαιρα στα οποία πρωταγωνιστούν οι τετράτροχες προσωπικότητες που ήρθες να γνωρίσεις από κοντά.

Όλα, μια μοναδική εμπειρία… 
Οι Γάλλοι έχουν εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο το συσχετισμό ήχου και εικόνας, σε συνδυασμό με τα εκθέματά τους, αφού όπου κι αν σταθείς μέσα στις κτιριακές εγκαταστάσεις αντιλαμβάνεσαι «ζωντανά» τα όσα βρίσκονται εκεί: Ανάμεσα σε αυτά τον ήχο των κινητήρων, περασμένες και τόσο πραγματικές στιγμές από την παραγωγή στο εργοστάσιο, παιδάκια που βγαίνουν τρέχοντας από ένα Citroen 2CV για να προλάβουν ανοικτή την εξώπορτα του σχολείου τους, τη «γατούλα του sex» Μπριζίτ Μπαρντό να μακιγιάρεται στο φανάρι, περιμένοντας να ανάψει ο «Γρηγόρης». Στην τεράστια αίθουσα με τα περισσότερα εκθέματα –το μουσείο είναι ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο του κόσμου- υπάρχουν και ηλεκτρικά οχήματα με βαγόνια, που μεταφέρουν τους σε κάθε περίπτωση σαστισμένους επισκέπτες. Κάπου δεξιά σου, βρίσκεται και η κινηματογραφική αίθουσα των 100 θέσεων, που προβάλει σπάνια ντοκουμέντα από τους αγώνες του παρελθόντος. Για την καλύτερη ενημέρωσή σου υπάρχουν και ξεναγοί με εξαιρετικές γνώσεις περί αυτοκινήτου, πρόθυμοι να σου εξιστορήσουν τα πάντα και να σου λύσουν όλες τις απορίες. Τέλος, στους εξωτερικούς χώρους, ένας ευγενέστατος κύριος σε κάνει αν θέλεις μια βόλτα στους δρόμους γύρω από το μουσείο, με ένα από τα αυτοκίνητα του μηχανολογικού παρελθόντος.

«Racing cars»

Και αφού ζήσεις διάφορων ειδών συγκινήσεις αντικρίζοντας σε άλλες ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες τα Peugeot «205» του Group B και την Porsche «959» –με την άμμο από τη Σαχάρα να ξεχωρίζει στο μοναδικό αμάξωμά της- καταλήγεις σε ένα χώρο μήκους 350 μέτρων, που φέρει την επιγραφή «αγωνιστικά αυτοκίνητα». Εδώ, ολοκληρώνεσαι σαν επισκέπτης: μπροστά στα μάτια σου βρίσκονται ανά ζεύγη τα πιο φημισμένα μονοθέσια Grand Prix, εμπλουτισμένα με αρκετά ένδοξα αγωνιστικά των «24 ωρών» του Λε Μαν. Οι τοίχοι αριστερά και δεξιά σου είναι σε ολόκληρο το μήκος τους δύο τεράστιες κερκίδες γεμάτες ενθουσιασμένους θεατές, από την εκκίνηση της θρυλικής αναμέτρησης. Η μνημειώδης παρέλαση ξεκινά από τις αγωνιστικές Βugatti της δεκαετίας του ’30, συνεχίζεται με τα αυτοκίνητα Grand Prix της Μercedes-Βenz από την ίδια εποχή, έπειτα προχωρά στις Gordini, Maserati και Ferrari της δεκαετίας του ’50, ύστερα στη Lotus «25» και τερματίζεται με τις Renault turbo του Αλέν Προστ, την Porsche «962», τις Williams και τις Ligier της δεκαετίας του ’90. Παράλληλα με αυτό το «ταξίδι» στο χρόνο, βλέπεις τα αυτοκίνητα σε οθόνη μεγάλων διαστάσεων, ενώ τα ακούς να αγωνίζονται και να τελειώνουν την προσπάθειά τους χειροκροτούμενα.

Ξεχωριστές παρουσίες

Τα πολυτιμότερα αποκτήματα της συλλογής των αδελφών Schlumpf είναι σίγουρα οι δύο Βugatti «Royale», από τις μόλις έξι που κατασκευάστηκαν συνολικά, εκ των οποίων η μία ήταν το προσωπικό αυτοκίνητο του Έτορε Μπουγκάτι. Στην τεράστια αίθουσα των εκθεμάτων υπάρχουν τόσα πολλά ξεχωριστά αυτοκίνητα, που δύσκολα μπορείς να τα θυμηθείς και να τα αξιολογήσεις σε μία μονάχα επίσκεψη. Στην πραγματικότητα, χρειάζεται να αφιερώσεις πολλές ημέρες στο μουσείο για να παρατηρήσεις μεταξύ άλλων από κοντά τις 31 Mercedes-Benz, αλλά και τις οκτώ πρώτες Benz της συλλογής. Maserati, Panhard-Levassor, Darracq, Clement-DeDion, Serpollet, Richard, Renault, Peugeot, Porsche και Ferrari συμβιώνουν περήφανα και αρμονικά στον άριστα διαμορφωμένο χώρο, που στο μεγαλύτερο μέρος του διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά διαμόρφωσης που του προσέδωσαν οι δύο παθιασμένοι αδελφοί. Τα εκθέματα είναι τοποθετημένα σε σειρές, με κάθε μία τους να αντιπροσωπεύει περίπου και από μία διαφορετική εποχή του αυτοκινήτου, από τα πρώτα «κάρα χωρίς άλογα» έως τις ευρωπαϊκές κατασκευές των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Εννοείται ότι δεν προέρχονται πλέον όλα από τη συλλογή Schlumpf, καθώς το μουσείο έχει πραγματοποιήσει και περαιτέρω αγορές συλλεκτικών τετρατρόχων, αγωνιστικών ή παραγωγής. Δε λείπουν βέβαια από το μουσείο της Μιλούζ και οι αναπαραστάσεις σε κλίμακα 1:1 των παλαιών σχεδιαστηρίων και μηχανουργείων, που σε εντυπωσιάζουν το ίδιο με τις εκπληκτικές τους λεπτομέρειες. Άφθονες είναι επίσης και οι περιφερειακές με την Αυτοκίνηση ενότητες, το τμήμα των παιδικών επιμορφωτικών παιχνιδιών, το πολύ ποιοτικό κατάστημα μοντελισμού και το πλούσιο σε προσφορά τίτλων βιβλιοπωλείο με την ανάλογη θεματολογία.   

H παράξενη ιστορία των αδελφών Schlumpf

O Fritz Schlumpf, Γάλλος ελβετικής καταγωγής και γεννημένος το 1906 στο Μιλάνο, προερχόταν από οικογένεια βιομηχάνων η οποία μετακόμισε στη Μιλούζ για μόνιμη εγκατάσταση, όταν εκείνος ήταν ακόμη δύο χρονών. Από παιδί, είχε το όνειρο να αποκτήσει κάποτε μια δική του λαμπερή Bugatti. Η ζωή τα έφερε έτσι ώστε η επιθυμία του να γίνει πραγματικότητα, καθώς μαζί με τον αδελφό του Hans αποκόμισε μεγάλα κέρδη από την οικογενειακή επιχείρηση, όταν ήρθε η ώρα να αναλάβει τη διοίκησή της. Ως εργοδότης ο Fritz ήταν αυταρχικός, έχοντας και εμμονή με την πειθαρχία, παράλληλα όμως ήταν και αρκετά γενναιόδωρος με τους υπαλλήλους του: Τους έκανε δώρο ωραία ταξίδια ανά την Ευρώπη, τους έφτιαξε θέατρο για να παρακολουθούν παραστάσεις, ενώ έστελνε τις μέλλουσες μητέρες στο μαιευτήριο με το προσωπικό του αυτοκίνητο. Η πρώτη του Βugatti ήταν μια «Type 35Β», όμως ο καιρός που θα μπορούσε να ξεδιψάσει το πάθος του για τους αγώνες συμμετέχοντας σε αυτούς ως οδηγός, είχε πλέον παρέλθει. Έτσι, αμέσως μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου στράφηκε προς τη συλλογή αυτοκινήτων, μεταδίδοντας το πάθος αυτό και στον αδελφό του. Σύντομα η δραστηριότητά τους αυτή μεταβλήθηκε σε αληθινή μανία, καθώς πραγματοποιούσαν συνεχώς αγορές, πολλές φορές ξεπερνώντας τα όρια της υπερβολής. Το καλοκαίρι του 1960 απέκτησαν δέκα Βugatti, μεταξύ των οποίων δύο «Type 57S» και μια «Type 46» των πέντε λίτρων. Στο ίδιο χρονικό διάστημα αγόρασαν επίσης τρεις Rolls-Royce, δύο Hispano Suiza και ένα Tatra. Μέχρι να τελειώσει εκείνο το καλοκαίρι, είχαν προσθέσει στη συλλογή τους συνολικά 40 αυτοκίνητα. Σημαντική βοήθεια στις κινήσεις τους αυτές τους προσέφερε ο κ. Raffaelli, αντιπρόσωπος της Renault στη Μασσαλία και ιδιοκτήτης αρκετών Bugatti. Συχνά ο άνθρωπος αυτός έμενε έκπληκτος από τη συμπεριφορά του Fritz Schlumpf, που για να εξασφαλίσει το αυτοκίνητο που ήθελε, πλήρωνε και δέκα φορές παραπάνω την αξία του. Δεν έλειψαν βέβαια και οι απευθείας επαφές του Fritz με τους ιδιοκτήτες των εργοστασίων, οι οποίες ενίοτε κατέληγαν σε συμφωνία: Mε αυτό τον τρόπο αγόρασε δέκα αγωνιστικά αυτοκίνητα από τον Αμεντέο Γκορντίνι, μερικά μονοθέσια της δεκαετίας του ’30 από τη Mercedes-Benz, αλλά και ένα από τη Ferrari. Aκόμη, ο Ελβετός πιλότος Τζο Σίφερτ του πούλησε τρεις Lotus, ενώ ευτυχή για εκείνον κατάληξη είχαν και οι επιστολές που έστειλε σε όλους τους ιδιοκτήτες Βugatti που ήταν καταγραμμένοι στο μητρώο της γαλλικής εταιρείας. Μόνο το 1962 αγόρασε 50 από αυτές, ενώ την άνοιξη του 1963 απέκτησε και 18 αυτοκίνητα από την προσωπική συλλογή του Έτορε Μπουγκάτι. Οι προσφορές του έφτασαν μέχρι την Αμερική, από όπου παρέλαβε άλλα 30 αυτοκίνητα από ένα μανιώδη συλλέκτη. Σε μια απογραφή, που πραγματοποιήθηκε το 1967, το χαρτοφυλάκιο των αδελφών Schlumpf αριθμούσε συνολικά 105 Bugatti. Δύο χρόνια νωρίτερα, προκειμένου να διατηρήσουν με ασφάλεια και να αποκαταστήσουν από τεχνικής πλευράς τα αυτοκίνητά τους, μετέτρεψαν ένα από τα ελαιοτριβεία τους σε χώρο φύλαξής τους. Εννοείται βέβαια ότι για να γίνει αυτό έγιναν πολυάριθμες μετατροπές στο κτίριο, όπου γκρεμίστηκαν εσωτερικοί τοίχοι και τοποθετήθηκαν πλακάκια πολυτελείας. Παρά το πάθος τους, οι αδελφοί Schlumpf παρέμεναν πολύ μυστικοπαθείς σχετικά με τη συλλογή των αυτοκινήτων τους, που την επεδείκνυαν μόνο σε ελάχιστους και απολύτου εμπιστοσύνης επισκέπτες. Από τις αρχές όμως της δεκαετίας του ’70 ο ευρωπαϊκός κλάδος της κλωστοϋφαντουργίας εισήλθε σε περίοδο κρίσης, μη μπορώντας να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον αδυσώπητο ανταγωνισμό των ασιατικών εργοστασίων. Το γεγονός αυτό έπληξε και τα αδέλφια από τη Μιλούζ, που είχαν σχεδόν εξαντλήσει τη ρευστότητά τους εξαιτίας της μανίας τους να αγοράζουν συλλεκτικά αυτοκίνητα. Από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου να διαταραχθούν οι σχέσεις με τους υπαλλήλους και τους εργάτες τους, φθάνοντας έως τη ρήξη το 1971, που οργανώθηκαν οι πρώτες απεργίες. Η όλη κατάσταση ξεπέρασε κάθε έλεγχο όταν 400 απεργοί εισέβαλαν στο «μυστικό μουσείο» και συνειδητοποίησαν πλήρως για ποιο λόγο είχαν περιέλθει σε αυτή την τόσο δυσχερή θέση. Η –σε κάθε περίπτωση, δίκαιη- οργή τους υποχρέωσε την αστυνομία να παρέμβει και τα επεισόδια ήταν αδύνατο να αποφευχθούν. Ευτυχώς όμως, οι μόνες καταστροφές έγιναν σε κτιριακές εγκαταστάσεις, κυρίως στα τζάμια των παραθύρων. Η επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας συνέχισε να υφίσταται εν μέσω τρομερών οικονομικών προβλημάτων έως το Μάρτιο του 1977, οπότε οι αδελφοί Schlumpf αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πάντα στην τύχη τους και να διαφύγουν σαν κυνηγημένοι στη γειτονική Ελβετία. Αμέσως οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν απεργία, προκειμένου να περισώσουν ό,τι μπορούν από τα δικαιώματά τους, έχοντας και τη συμπαράσταση των κεντρικών συνδικαλιστικών οργάνων της χώρας. Ξεκίνησαν πραγματοποιώντας καθιστικές διαμαρτυρίες, έξω από τα γραφεία της εταιρείας και το «μυστικό μουσείο». Τα συναισθήματά τους ήταν πολύ διχασμένα: Mέσα σε αυτό βρισκόταν ένας από τους κυριότερους λόγους της καταστροφής τους, όμως η συλλογή των αυτοκινήτων ήταν τόσο όμορφη και λαμπερή, που ουδείς διανοήθηκε να τη βλάψει ή έστω να την κατακερματίσει πουλώντας διάφορα από εδώ και από εκεί. Σύντομα, οι απεργοί αποφάσισαν να ανοίξουν τη συλλογή για το κοινό και μέσα σε δύο χρόνια την επισκέφτηκαν περισσότεροι από 800.000 επισκέπτες. Η αλήθεια είναι ότι το 1976 οι αδελφοί Schlumpf, προσπαθώντας να βρούν μια λύση στην επιχειρηματική τους περιπέτεια, προσπάθησαν να πουλήσουν ένα μέρος των αυτοκινήτων στο Βρετανό συλλέκτη Τοm Wheatcroft. Όμως, η γαλλική κυβέρνηση διέκοψε τη συναλλαγή, απαγορεύοντας την εξαγωγή τους από τη χώρα. Το 1979 οι εκκαθαριστές της πτώχευσης έδωσαν εντολή το κτίριο και το περιεχόμενό του να μεταβιβαστεί σε μια νέα εταιρεία διαχείρισης στην οποία θα συμμετείχαν ο δήμος της Μιλούζ, το περιφερειακό συμβούλιο της Αλσατίας, οι διοργανωτές της διεθνούς έκθεσης αυτοκινήτου των Παρισίων και το Automobile Club de France. Λίγο καιρό αργότερα η κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν κήρυξε τη συλλογή Schlumpf ως εθνική κληρονομιά και απαγόρευσε πλήρως τη διασπορά της: Άθελά τους, τα δύο αδέλφια είχαν δημιουργήσει ένα σύγχρονο μνημείο της Γαλλίας και ως τέτοιο λειτουργεί μέχρι και σήμερα, ανακαινισμένο πλήρως και διαθέσιμο στο κοινό από το Μάρτιο του 2000.

BUGATTI TYPE 41 ROYALE

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Body design: Jean Bugatti
Κινητήρας: 8κύλινδροςσεσειρά
Βάροςκινητήρα: 350 κιλά
Κυβισμός: 12.763 κ.εκ.
Διάμετρος x διαδρομή: 125 mm x 130 mm
Καρμπιρατέρ: 1 Bugatti
Μέγιστηισχύς: 300 ίπποιστις 3.000 σ.α.λ.
Μέγιστηροπή: 80 χλγμ.
Κιβώτιο ταχυτήτων: χειροκίνητο 3 σχέσεων
Μετάδοση κίνησης: στους πίσω τροχούς
Kατανάλωση: 34 λτ./100 χλμ.
Ανώτατη ταχύτητα: 160 χλμ/ώρα
Μήκος: 6.000 χλστ.
Μεταξόνιο: 4.300 χλστ.
Μετατρόχιο εμπρός: 1.600 χλστ.
Mετατρόχιο πίσω: 1.600 χλστ.
Βάρος: 3.000 κιλά
Ελαστικά εμπρός: 6.75 x 36
Ελαστικά πίσω: 6.75 x 36
Περίοδος παραγωγής: 1927-1933
Μονάδες παραγωγής: 6

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Schlumpf collection

(Σημείωση: Περισσότερες πληροφορίες για το μουσείο αυτοκινήτου της Μιλούζ μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.collection-schlumpf.com/fr/schlumpf/)