Carhistory.gr Logo
  » auto stories » Carrozzeria Ala d Oro
Carrozzeria Ala d Oro
auto stories
To «χρυσό φτερό» της ιταλικής αγωνιστικής αμαξοποιΐας μιας άλλης εποχής

Eμπνευστής και δημιουργός αυτής της εκπληκτικής ιταλικής αμαξοποιΐας με τους racing προσανατολισμούς ήταν ο δικηγόρος Franco Bertani, από το Reggio Emilia, που στον ελεύθερο χρόνο του λάτρευε να παίρνει μέρος σε αγώνες. Γεννημένος το 1913, έλαβε μέρος σε ηλικία 23 ετών στο «Mille Miglia» με μια Alfa Romeo 6C 1750, χωρίς όμως να καταφέρει να τερματίσει. Μετά από μια αντίστοιχη εμπειρία με το ίδιο αυτοκίνητο το 1937, έστρεψε το ενδιαφέρον του στις μικρότερες κατηγορίες, των 750 και 1.100 κ.εκ., οδηγώντας με επιτυχία ένα Fiat «1100 Sport Nazionale» (SN) της Stanguellini. Mεγαλύτερες διακρίσεις του η νίκη στο «Circuito dell'Impero» τον Ιούνιο του 1939, όπωςκαι ο τερματισμός του τον Απρίλιο της επόμενης χρονιάς στη δέκατη θέση του υποτονικού λόγω της έναρξης των εχθροπραξιών στην Ευρώπη «Mille Miglia», με ένα «1100 SN spider Torricelli». Στα χρόνια εκείνα ο Bertani ανέπτυξε ισχυρούς δεσμούς τόσο με την Stanguellini, όσο και με σημαντικές προσωπικότητες (κυρίως οδηγούς αγώνων και σχεδιαστές-μηχανικούς) της ιταλικής αγωνιστικής σκηνής. Όμως, η γενίκευση του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου μετέθεσε γι αργότερα όλες τις εξελίξεις. 

Το χρυσό φτερό
Μετά το τέλος της πολύχρονης σύρραξης και την επιστροφή της Ιταλίας στην ομαλότητα, ένας από τους πρώτους κλάδους που απειλήθηκαν με οικονομική κατάρρευση ήταν ό,τι είχε απομείνει από την εγχώρια αεροπορική βιομηχανία. Ιδιαίτερα οι χαμηλού βεληνεκούς κατασκευαστές, σχεδόν δεν είχαν πλέον λόγο ύπαρξης, μετά τις τύπου πολεμικών αποζημιώσεων απαγορεύσεις και τη μεγάλη μείωση της ζήτησης αεροσκαφών στην ευρωπαϊκή αγορά. Από τον κανόνα αυτό δεν θα ξέφευγε ούτε το προσωπικό της ΟΜΙ («Reggio Emilia Officine Meccaniche Italia SA»), που ήταν πιο γνωστή ως «Reggiane» και στο όχι μακρινό παρελθόν παρήγαγε μαχητικά αεροπλάνα για την ιταλική αεροπορία, αν ο Bertani δεν έβλεπε μια ευκαιρία πίσω από όλα αυτά. Έχοντας κατά νου την ίδρυση μιας αμαξοποιΐας με στόχους καθαρά αγωνιστικούς, αλλά και με την εμπειρία από την οδήγηση των Fiat με την αεροδυναμική διαμόρφωση και τις εντυπωσιακές τροποποιήσειςτης Stanguellini, προσέλαβε πολλούς από τους εργαζόμενους που απολύθηκαν από την OMI/Reggiane. Νέα αποστολή τους ήταν πλέον, με τη συνδρομή και της αεροπορικής τεχνογνωσίας που κατείχαν, να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν αυτοκίνητα με αλουμινένια αμαξώματα για αγώνες. «Σπίτι» τους από το 1946 ήταν πια η Carrozzeria Ala d'Oro (χρυσό φτερό στα ιταλικά), με έδρα και πάλι τη γειτονιά τους, το Reggio Emilia. 

Οι ημέρες της ακμής
Η Carrozzeria Ala d'oro, με την αεροναυτική της εμπειρία, πρότεινε πολύ ελαφρά και αεροδυναμικά αυτοκίνητα με ενισχυμένο σωληνωτό πλαίσιο για περισσότερη ακαμψία και αμάξωμα από αλουμίνιο. Η τεχνική κατασκευής των hard top coupe της, όπου η σιλουέτα του αυτοκινήτου έμοιαζε με άτρακτο αεροπλάνου, κατοχυρώθηκε στην εταιρεία με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Δεν έλειψαν μάλιστα και οι «ψαγμένοι» αγωνιστικοί οίκοι, που χρησιμοποίησαν έχοντας τη σχετική άδεια αυτήν την πρακτική. Μεταξύ των ετών 1946 και 1949 τα περισσότερα από τα αγωνιστικά της Stanguellini χτίζονταν στις εγκαταστάσεις της Ala d'Oro. Kατά κύριο λόγο, αυτά ήταν τροποποιημένα κατά το δοκούν Fiat 508C Βallila, μεopen top ή αεροδυναμικό coupe αμάξωμα και εργοστασιακή ισχύ 32 ίππων από τον 4κύλινδρο σε σειρά κινητήρα των 1.089 κ.εκ. Aσφαλώς, η Carrozzeria Ala d'Oro επιμελήθηκε και αυτοκίνητα άλλων εταιρειών, όπως η αντίστοιχης αγωνιστικής φιλοσοφίας Ermini. Ξεχωριστή περίπτωση η Maserati A6 berlinetta που πέρασε από τα μαγικά χέρια της εταιρείας του Bertani, με την οποία έλαβαν μέρος στο Mille Miglia του 1947 οι Luigi Villoresi και Guerino Bertocchi, με τον πρώτο να την οδηγεί την ίδια χρονιά και στο Varese. Από τους συντελεστές των Stanguellini και Ala d'Oro στο χτίσιμο και στην εξέλιξη των αγωνιστικών, δεν έλειψαν και ορισμένοι ειδικοί συνεργάτες, όπως ο Enrico Nardi. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Stanguellini, αλλά και της Ala d'Oro που είχε τη δική της καίρια συμμετοχή στη δόμηση των αγωνιστικών, σημειώθηκε το 1948 στο Mille Miglia. Στον αγώνα εκείνο οι Terigi-Berti τερμάτισαν στην τέταρτη θέση της γενικής κατάταξης, οδηγώντας ένα 1100 Spider με μέση ωραία ταχύτητα 108 χλμ./ώρα. 

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: www.stanguellini.it, www.alfabb.com