Carhistory.gr Logo
  » portraits » Dan Gurney
Dan Gurney
portraits
Ο «Captain America» ήταν ένας από τους πιο ολοκληρωμένους πιλότους που βρέθηκαν ποτέ σε cockpit αγωνιστικού αυτοκινήτου, ανεξαρτήτως κατηγορίας και όσο δύσκολη κι αν ήταν. 

Mε παππού εφευρέτη-κατασκευαστή ρουλεμάν για αυτοκίνητα μέσω της εταιρείας «Gurney Ball Bearing & Co» και πατέρα πολυτάλαντο πτυχιούχο του Harvard με έφεση στο τραγούδι, αλλά και με τρεις θείους απόφοιτους του ΜΙΤ, ήταν λογικό ο Daniel Sexton Gurney να αποκτήσει τον χαρακτήρα ενός πολυμήχανου και τολμηρού στις επιλογές του ανθρώπου. Aπό την εφηβική του ηλικία τον κέρδισε ο πολύχρωμος κόσμος των hot rods, όπως είθισται να λέγονται στην Αμερική όσα από τα συνήθως κοινότυπα και παλιά στην αρχική τους μορφή αυτοκίνητα έχουν τροποποιημένους κινητήρες μεγάλου κυβισμού, με στόχο την επίτευξη όλο και υψηλότερων ταχυτήτων. Στα 19 του χρόνια πήγε στο Bonneville Salt Flats με ένα αυτοκίνητο που είχε προετοιμάσει μόνος του, καταφέρνοντας να φτάσει μαζί του την διόλου ευκαταφρόνητη τελική ταχύτητα των 222 χιλιομέτρων την ώρα. Μετά τις σπουδές του στο Μenlo College της California ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με το dragster, αλλά και τους αγώνες sport αυτοκινήτων. Ακολούθησαν τα δύο χρόνια της στρατιωτικής του θητείας, στη διάρκεια του πολέμου της Κορέας, τα οποία ανέκοψαν προσωρινά την εξέλιξή του ως οδηγού αγώνων. Ωστόσο, υπηρετώντας ως μηχανικός στο Πυροβολικό Σώμα απέκτησε εξειδικευμένες γνώσεις, οι οποίες μετέπειτα τον βοήθησαν πολύ στη σταδιοδρομία του. 

Από το Riverside στο Le Mans
Το άλμα στην καριέρα του Gurney έγινε το φθινόπωρο του 1957 στο circuit του Riverside, που εκείνη τη χρονιά διεξήχθη για πρώτη φορά. Ο 26χρονος Daniel βρέθηκε εκεί, για τον 15ο γύρο του πρωταθλήματος SCCA (National Sports Car Championship), με μια Ferrari 375 Plus τροποποιημένη από τα μαγικά χέρια του Frank Arciero. Παρά το γεγονός ότι εκείνη ήταν η πρώτη του επαφή με το συγκεκριμένο δύστροπο -όπως μας το περιγράφουν- αυτοκίνητο, είδε την καρώ σημαία του τερματισμού στη δεύτερη θέση, πίσω από την Maserati 450S του Carroll Shelby. Mε την επίδοσή του αυτή, άφησε πίσω του στην κατάταξη οδηγούς-ονόματα της εποχής, όπως ο Masten Gregory (Maserati 450S), ο Walt Hansgen (Jaguar D-Τype), ο Richie Ginther (Ferrari 410 Sport) και ο Jim Hall (Maserati 200SI). Τα όσα έκανε στο Riverside δεν πέρασαν απαρατήρητα από τον Luigi Chinetti, εισαγωγέα των μοντέλων της Ferrari στη Βόρεια Αμερική, προσωπικό φίλο του Enzo, παλιό οδηγό αγώνων με νίκη στο Le Mans και ιδιοκτήτη της αγωνιστικής ομάδας North American Racing Team (NART). Ο πολύπειρος αυτός άνθρωπος δεν χρειαζόταν να δει περισσότερα για πειστεί. Έτσι, τον πήρε μαζί του στις 24 ώρες του 1958 στο Le Mans, με συνοδηγό τον σκηνοθέτη Bruce Kessler και αγωνιστικό όχημα μια Ferrari 250 TR. Μια έξοδος την έβδομη ώρα του αγώνα έδωσε πρόωρο τέλος στην προσπάθεια εκείνη, όμως η αρχή για τη μεγάλη διεθνή καριέρα είχε γίνει. 

Νίκες-ορόσημα
Πέρα από τις αδιαμφισβήτητες οδηγικές του ικανότητες, ο Dan Gurney είχε και μεγάλες μηχανικές γνώσεις, όπως οι επίσης τεράστιοι συνάδελφοί του Jack Brabham και Bruce McLaren, τους οποίους και βοήθησε τα μέγιστα να γίνουν οι ομάδες τους μεγάλες και να κερδίσουν νίκες και στη συνέχεια παγκόσμια πρωταθλήματα. Όλοι σήμερα ξέρουμε τις Brabham και τις McLaren, αλλά ήταν εκείνος μαζί με τον Dennis Hulme που τις βοήθησε να εξελιχθούν κι όχι μόνο στη Formula 1, αλλά και στη δημοφιλή σειρά αγώνων Canadian-American και αλλού. Ο Gurney ήταν επίσης ο εργοστασιακός οδηγός-δοκιμαστής της Porsche 804, με τον οποίο η γερμανική εταιρεία νίκησε τον μοναδικό της μέχρι σήμερα αγώνα στη Formula 1 (στη Γαλλία το 1962, με πλήρη εμπλοκή, ως κατασκευαστής πλαισίου & κινητήρα). Δύο χρόνια αργότερα στην ίδια πίστα, στη Ρουέν, κέρδισε τον πρώτο αγώνα στην ιστορία της Brabham, που τότε έτρεχε με κινητήρες της Climax. Όμως, αυτές οι δύο ξεχωριστές νίκες έμειναν πιο πίσω από πλευράς εντυπώσεων το 1967, όταν ο Αμερικανός κέρδισε το Βελγικό Grand Prix στο Spa στο cockpit του Eagle της αγωνιστικής ομάδας All American Racers (AAR) που ίδρυσε το 1964 με τον Carroll Shelby, του οποίου τον V12 κινητήρα σχεδίασε ο μηχανικός-μάγος των 6κύλινδρων Jaguar Harry Weslake. Ήταν μια ανεπανάληπτη νίκη, που έμεινε στην ιστορία ως μια από τις καλύτερες στιγμές των sixties. Προσθέστε στις παραπάνω επιτυχίες του μια ακόμη θέση στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, με τη Brabham το 1964 στο Grand Prix του Μexico. Στο σύνολό τους οι νίκες του είναι μόνο τέσσερις (στη Formula 1 τότε οι αγώνες ήταν πολύ λιγότεροι, έτσι κι αλλιώς), όμως η βαρύτητά τους τις πολλαπλάζει κατά πολύ ως αξίες. Κυριότεροι αντίπαλοί του τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, καθώς και εκείνος ήταν ένα από αυτά: Jim Clark, Graham Hill, Jacky Ickx, Μario Andretti, Dennis Hulme, John Surtees, Jack Brabham, Jackie Stewart και Pedro Rodriquez, ο ανθός δηλαδή της εποχής των sixties.

Ηall of Fame
Η σταδιοδρομία του Dan Gurney καλύπτει ολόκληρη τη δεκαετία του '60 και πέραν της Formula 1 περιέχει λαμπερές στιγμές και μνήμες για όλους, αλλά και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Νίκες με τα θηριώδη αγωνιστικά του Group 7 της McLaren στην κατηγορία Can-Am, νίκη στις 24 ώρες του Le Mans με συνοδηγό τον Foyt το 1967 και αυτοκίνητο το θρυλικό Ford GT40, συμμετοχή στο Targa Florio με τις Cobra του Carroll Shelby (ναι, είχε συμμετοχή και σε αυτές, κερδίζοντας δεκάδες αγώνες στις αμερικανικές πίστες). Περιττό είναι να αναφέρουμε ότι έχει κερδίσει αγώνες και στις κατηγορίες Indy Car, NASCAR και Trans-Am Series (στην τελευταία εμφανίστηκε και με Plymouth Barracuda). Mάλιστα, στην κατηγορία CART υπήρξε ιδρυτικό μέλος, μαζί με τον Roger Penske. Οπωσδήποτε, ως πλήρης οδηγός που ήταν κέρδισε τους δύο από τους τρεις απόλυτους αγώνες της άλλης πλευράς του Ατλαντικού, τις 12 ώρες του Sebring και τις 24 ώρες της Daytona. Λεπτομέρεια, οι δύο τερματισμοί του στη δεύτερη θέση στα 500 μίλια της Indianapolis. Tέλος, είναι ο πρώτος χρονολογικά από τους μόνο τρεις Αμερικανούς οδηγούς αγώνων που έχουν κερδίσει νίκες στο Πρωτάθλημα Sport Aυτοκινήτων, στη Formula 1, στο NASCAR και στην σειρά Indy (οι άλλοι δύο είναι ο Mario Andretti και ο Juan Pablo Montoya).

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: Ford, http://allamericanracers.com