Carhistory.gr Logo
  » microcars » .
.
microcars
Κάτι πιο εύκολο από μια Jaguar για το παρκάρισμα; Ναι, το Scootacar, ένας τηλεφωνικός θάλαμος με ρόδες...

Πολλές φορές οι ιστορίες της Αυτοκίνησης ξεκινούν από κάτι που μοιάζει με ανέκδοτο και επειδή ακούγεται χαριτωμένα στα αυτιά μας, το δεχόμαστε de facto ως αληθινό, χωρίς να ψάξουμε περαιτέρω αν ισχύει. Εξαίρεση στο παραπάνω δεν αποτελεί ούτε η περίπτωση του Scootacar, που όπως προδίδει και το όνομά του είναι ένα όχημα που στέκεται ανάμεσα στο scooter και στο αυτοκίνητο, προσπαθώντας να συνδυάσει τις αρετές και των δύο. Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει και ο σχετικός μύθος, την αφορμή για τη δημιουργία του έδωσε η σύζυγος ενός από τους διευθυντές της εταιρείας κατασκευής σιδηροδρομικών κινητήρων Hunslet. H κυρία του ήταν αναγκασμένη να πηγαίνει για ψώνια με τη Jaguar, καθώς δεν διέθετε κάτι βολικότερο να οδηγήσει. Κάποια στιγμή άρχισε τα παράπονα, αφού δυσκολευόταν να βρει την κατάλληλη θέση στάθμευσης για το μέγεθος του αυτοκινήτου της. Ο άντρας της, είτε από αγάπη είτε επειδή ήθελε να την «ξεφορτωθεί» και να αφοσιωθεί στη δουλειά του, έκανε δεκτό το αίτημά της. Θα της έφτιαχνε ένα αυτοκίνητο μικρό όσο κι ένας τηλεφωνικός θάλαμος, ώστε να είναι σίγουρος πως δεν θα διαμαρτυρηθεί ξανά. Στη συνέχεια ανέθεσε τη δουλειά αυτή στον Henry Brown, ο οποίος βρήκε έναν πρωτότυπο τρόπο να την κάνει: Καθισμένος σε ένα σασί με κινητήρα της Villiers, έβαλε έναν από τους βοηθούς του να φτιάξει ένα περίγραμμα γύρω του.Φυσικά, το αμάξωμα ήταν κατασκευασμένο από fiberglass, ενώ η σχεδιαστική προσέγγιση ενός «τηλεφωνικού θαλάμου με ρόδες» επετεύχθη με απόλυτη επιτυχία, αν κρίνουμε από τις διαστάσεις του τρίτροχου οχήματος (μήκος 2.210 χλστ., πλάτος 1.321 χλστ., ύψος 1.524 χλστ.). Όταν το Scootacar ολοκληρώθηκε, η εταιρεία των τραίνων το πήγε ακόμη μακρύτερα, σκεπτόμενη την πιθανότητα να βγάλει και λεφτά από αυτό. Έτσι, αποφασίστηκε η μαζική παραγωγή του...

 

1958-1964
Το μικροσκοπικό αυτοκίνητο της Hunslet με τη μία και μοναδική πόρτα μπορούσε να φιλοξενήσει τρεις επιβάτες, οδηγό και συνοδηγό μπροστά, συν ένα ακόμη άτομο στη μοναδική πίσω θέση. Η πρώτη έκδοσή του (ΜΚ Ι) ήταν διθέσια και κυκλοφόρησε στους βρετανικούς δρόμους το 1958, με δίχρονο μονοκύλινδρο κινητήρα των 197 κυβικών εκατοστών της Villiers. Το συγκεκριμένο μηχανικό σύνολο συνδυάστηκε με κιβώτιο ταχυτήτων των τεσσάρων σχέσεων, παρμένο από μοτοσικλέτα, με την κίνηση να μεταδίδεται στον μοναδικό πίσω τροχό μέσω αλυσίδας. Όσο για το τιμόνι, ήταν και αυτό μοτοσικλετιστικού τύπου. Η εμπρός ανάρτηση ήταν ανεξάρτητη με ελικοειδή ελατήρια και οι διαστάσεις των εμπρός τροχών έφταναν τα 203 χλστ. Η τελική ταχύτητα του πρώτου Scootacar ήταν 80 χιλιόμετρα την ώρα, τα οποία έγιναν 89 στη δεύτερη έκδοσή του (ΜΚ ΙΙ Deluxe) το 1960. Τη χρονιά εκείνη ανασχεδιάστηκε και το αμάξωμα, προκειμένου να βρεθεί χώρος και για έναν ακόμη επιβάτη, ο οποίος καθόταν στο πίσω μέρος. Με τιμή πώλησης 275 λίρες Αγγλίας, το MK II αρίθμησε 130 μονάδες παραγωγής. Ακόμη λιγότερες, 20 με 30, μέτρησε το De Luxe Twin MΚ ΙΙΙ του 1960. Αυτή ήταν και η ισχυρότερη έκδοση του Scootacar, με τον κινητήρα της Villiers αυτή τη φορά δικύλινδρο και ανεβασμένο στα 324 κυβικά εκατοστά, που μεταφραζόταν σε 109 χιλιόμετρα την ώρα τελικής ταχύτητας στο δρόμο. Όμως, οι καιροί ήταν πια ακατάλληλοι για τα microcars που σταδιακά εξαφανίζονταν από τις διαδρομές της Ευρώπης, αφήνοντας τη θέση τους στα «κανονικά» αυτοκίνητα για την πόλη. Το 1964 η «Scootacar Ltd», η θυγατρική της Hunslet που είχε συσταθεί ειδικά γι αυτό, αποφάσισε τον τερματισμό της σταδιοδρομίας του και στη συνέχεια τη διάλυσή της. Συνολικά κατασκευάστηκαν περίπου 1.000, κάποια από τα οποία επιβιώνουν ως τις ημέρες μας. 

credits

Κείμενο: Σπύρος Χατήρας. Φωτογραφίες: www.carstyling.ru